Dzięcioł zielonosiwy (Picus canus)

Charakterystyka

To dzięcioł, który jest większy i ma dłuższy ogon niż dzięcioł duży. Głowa, szyja, spód ciała szary, grzbiet i ogon oliwkowe. Samiec ma czerwone czoło oraz przednią część ciemienia, u samicy czerwona barwa nie będzie występować. Wąska czarna obwódka dookoła oka oraz w kącie dzioba, a także ciemne oczy. Młode są bardziej beżowoszare z oliwkowymi prążkami na bokach oraz na brzuchu. Prowadzi skryty tryb życia, aktywna w dzień. Zwykle jest to ptak, który żyje samotnie, łączy się w pary.

Ptak ma około 25-26 cm, rozpiętość skrzydeł około 40 cm, waga 120-160 gram

Pokarm

Ptak głównie zjada owady, mrówki oraz poczwarki i jaja. Zbiera je z powierzchni albo wydobywa z miękkiego drewna. Zimą korzysta z żerowisk dzięciołów czarnych i dzięki temu będzie docierał do mrowisk ukrytych pod pokrywą śnieżną, sam tego nie potrafi. Pożywia się roślinami, owocami jarzębiny, orzechami laskowymi bzem czarnym, ziarnami i sokami z drzew. Żeruje na ziemi sprawdzając dziobem podłoże i grzebiąc w miejscach, gdzie znaleźć może mrówki. Wyciąga je długim i lepkim językiem. Mrówki są także pokarmem dla piskląt. Rodzice karmią je przez zwrócenie treści pokarmowej żołądka. Bezkręgowców szuka na martwych i zamierających drzewach oraz w zagłębieniach kory. W okresie zimowym można go również spotkać na ludzkich osiedlach, gdzie będzie szukał pożywienia w ścianach budynków, wyjada pożywienie z karmników.

Głos

Wiosną będzie się odzywał żałosnym i płaczliwym głosem. Głos godowy to seria coraz niższych dźwięków brzmiących, wydawanych przez samicę. Młode, które nie opuściły jeszcze gniazda da się poznać po specyficznym żebrzącym głosie, który podobny będzie do bzyczenia szerszeni. Nie odzywa się ani jesienią ani zimą.

Charakterystyka dzięcioła zielonosiwego

Rozród i gniazdowanie

Dorosłe ptaki łączą się w pary wczesną wiosną i przyciągają swoją uwagę osobliwym zachowaniem. Samce i samice jak uganiają się między drzewami charakterystycznym lotem trzepoczącym biegają po pniach energicznie, uderzają dziobem o gałąź. Werblują słabo i krótko około 2 sekundy. Głos gotowy wydaje raczej samiec i niekiedy samica. Pary są monogamiczne. Dziuple wykuwają oba ptaki, najchętniej w próchniejących liściastych drzewach kilka metrów na ziemi. Składa samica około 7 jaj, które wysiaduje kilkanaście dni. Pisklęta rodzą się ślepe i nagie. Będą opuszczać gniazdo mniej więc po około 20 dnia a dojrzałość płciową osiągnąć w drugim roku życia. Zimą dorosłe ptaki zostają na terenach lęgowych a młode dzięcioły wyruszają w wędrówki, by szukać nowych terytoriów, by zrealizować stałe zasiedlenie.

Biotop

Dzięcioły zamieszkują luźne lasy liściaste oraz mieszane, z przewagą buków oraz dębów. Ważne, by występowały tam stare drzewa, co szczególnie częste jest w lasach łęgowych, ale zdarza się, że w niektórych zadrzewieniach śródpolnych, starych stadach i parkach. W górach zasiedla również skraje borów szpilkowych do poziomu około 1300 m n.p.m. Ten ptak dość chętnie pojawia się również w dolinach rzecznych oraz w pobliżu wód. Liczebność tego gatunku jednak stale maleje w związku z tym jak prowadzona jest gospodarka leśna. Przede wszystkim dotyczy ona usuwania starych i chorych drzew, z których jak wiadomo ten gatunek właśnie korzysta. Osiadły, migruje mniej więcej do 150 km od gniazda.